Tand

Hij is eruit. Vanavond in de auto. Ze had hem plots in haar handjes. Grote T's eerste tand. Een snijtandje onderaan. Dat ding hield ons met zijn gewiebel reeds meer dan twee weken in de ban. Ik mocht er niet naar kijken, laat staan aan trekken. Maar vanavond is hij eruit. En we hebben er niet eens moeten aan trekken.
En heel volwassen was dit haar commentaar : "het is niets hoor mama, nu kan ik er geen last meer van hebben"

Dat is overdreven

Ik vind het ergelijk. Die ontelbare verlichte rendieren in de tuinen, die scheve linten van lichten op afschuwelijke wijze langs de dakgoot gespannen. Dat geflikker in al die kleuren.
Begrijp me niet verkeerd, ik hou van kerstmis, ik hou van licht tijdens deze donkere decemberdagen, maar moet het echt zoveel zijn ?
Grote T denkt zoals ik; "dat is toch overdreven hé mama", wanneer we nogmaals een zoveelste lichttempel passeren.

A means apple and PC a piece of crap

Maar dat gevoel had ik vanavond niet. Ik heb ontdekt dat ook een Apple kan crashen. Alleszins de mijne toch, maar we leven niet op goede voet de laatste tijd, ik heb hem teveel gestresseerd.

Waarom gebeurt dat toch elke keer ? Je bereidt een Powerpoint presentatie voor en gegarandeerd dat het programma één of meerdere keren "onverwacht" stopt, en daar sta je dan, met een autosave die veel te lang geleden was. Ik heb het ditmaal terug voorgehad, en nu druk ik compulsief obsessioneel veel te vaak op dat disketje, uit angst weer data te verliezen, ik wil het saven nog voor het erin staat, ik ben het beu ellenlange minuten te verliezen door 2 maal hetzelfde werk te moeten verrichten.
Maar ik heb nog meer meegemaakt. Het was zelfs zo erg dat het Powerpoint programma niet meer wilde opstarten, ik heb het opnieuw moeten installeren, en vanavond weigerde zelfs mijn computer op te starten. De koppigaard ! Maar misschien moet ik hem wat rust gunnen, mijn lieve computer. Diezelfde rust, dat zou mij ook zo'n deugd doen !

Loft

Reeds vanaf de lancering van de trailer telde ik af tot het moment dat wij gisteren naar LOFT gaan kijken zijn.
De verwachtingen waren hoog, maar werden zeker helemaal ingevuld.
Een pluim voor de Vlaamse film !
Schitterende cast, schitterend verhaal, schitterende locaties.

Ik heb slechts één kleine opmerking : door het oog van een arts worden al snel enkele inbreukjes op de geneeskundige leer duidelijk ...

Kippevel

Gisteravond in bad had grote T het plots koud.
"oh, je hebt kippevel", zei ik terwijl ik haar met mijn gewrijf probeerde te verwarmen.
Ze keek mij zeer verontwaardigd aan en antwoordde : "ik heb helemaal niet het vel van kip"

Herfstvakantie

Een zalige vakantie week is het geweest.
We zijn zalig lui geweest - zoals tot de middag in pyjama in de zetel hangen, met een koffietje, en een boekje, of de krant.
We hebben heerlijk uitgeslapen, zelfs één keer tot 10u !
We hebben pompoenen uitgehold voor Halloween, en van het vruchtvlees hebben we niet alleen heerlijke gezonde soep gemaakt, maar ook lekkere frietjes.
Onze Italiaanse avond was een succes. De zelfgemaakte pizza's waren heerlijk, dank U nieuwe oven !
Het dagje aan zee deed zo'n deugd, en wederom hebben we - ondanks het mindere gevoel na het slechte weer van afgelopen zomer - beseft dat het ook daar steeds een beetje thuiskomen is.
En na lang nadenken hebben we uiteindelijk toch dat schilderij gekocht waar we al zo lang ons gedacht hadden op gezet. Het hangt nu te pronken in onze woonkamer, recht tegenover het kookeiland. Elke keer ik in mijn potten roer, zie ik voor mij de zee, en dwaal ik in gedachten af ...

Maar daartegenover vulde deze namiddag het "to do" listje van de komende week zich al goed op, en moest ik noodgedwongen reeds beginnen aan datgeen waar ik morgen en ook niet overmorgen en ook niet de dag nadien tijd voor zal hebben, en ging mijn hart weer eens overslaan ...

Impulsaankoop ?

Ik ben een Mobistar winkel binnen gestapt voor een "Internet Overal" modem en ik ben buitengestapt met een Iphone.

Samen voor minder CO2

Prachtig reclame spotje.
Prachtig liedje.

Zomer

Het schitterende weer afgelopen weekend in Cannes deed me beseffen hoe weinig zomer we afgelopen grote vakantie gehad hebben.

Beschaamd

Vorige week moest ik naar een meeting in Cannes. De avond en ochtend voorafgaand aan mijn vertrek ging gepaard met veel gezucht - dat ik geen zin had om te gaan - dat ik nog zoveel had te doen - net als steeds gaat een vertrek van enkele dagen steeds gepaard met een afschuwelijke rompslomp, zowel thuis als op het werk.
Terwijl ik al zuchtend in de badkamer mijn toiletgerief bij elkaar grabbelde, luisterde ik op de radio naar de actualiteit. Vorige vrijdag was het internationale dag van de armoede. Toen ik een getuigenis hoorde van een vrouwtje dat moest rondkomen van een minimum loon van niets, voelde ik het schaamrood mijn wangen vullen. Terwijl 1 op 7 mensen in België onder de armoedegrens leven, was ik beschaamd dat ik geen zin had om naar Cannes te gaan, om daar in een chique hotel te logeren, om mijn "gat" daar onder de tafel te zetten, voor een overdreven maaltijd, en dat meerdere malen per dag.
Beschaamd was ik.

Lijf (2)

Vanavond gaat grote T in de zetel over van zittende naar liggende houding. Ben je moe ? vraag ik. Neen, ik ben niet moe, ik voel gewoon dat mijn lijf wil liggen.

Ocharme

V, een klasgenoot van kleine T heeft vandaag overgegeven. Erger nog, hij heeft overgegeven op Beer (lees Be-re), kleine T's onafscheidelijke lievelingsknuffel die hem overal vergezelt. Hermetisch afgesloten in een plastic zak is Beer vanavond mee naar huis gekomen. We hebben hem snel in de wasmachine gestoken. Ocharme zie ik toen.
Ocharme wie ? vroeg grote T. Ocharme Beer, omdat hij vuil was, of ocharme kleine T, omdat zijn lievelingsknuffel "vol overgeef was". Waarop grote T ernstig antwoordde : ocharme V. En gelijk had ze.

Lijf

Toen kleine T in bad zat, ontging het grote T niet dat zijn rugvelleke nog een bruin kleurtje had, in contrast met zijn witte billekes.

Kijk mama, T heeft ook zijn broek in zijn lijf staan !

Weekend

Een prachtig najaarsweekend was het. Met temperaturen waar augustus jaloers zou op zijn. Meteen ook de gelegenheid om wat tijd in de tuin door te brengen, en na 6 jaar in ons huis te wonen, hebben we een nieuw hoekje in onze tuin ontdekt, eentje waar de zon het langste schijnt en waar de wind afwezig is. Eigenlijk had onze tuinaanlegger (onze eerste - want we hebben er meerdere gehad - tuinaanleggers zijn een soort dat namelijk soms laat - als het te laat is om te planten - of nooit komen opdagen) had het netjes voor ons uitgetekend, een warm plekje om te zitten net op die plaats, maar wij hadden daar toen geen oren naar, misschien moeten we dat plan terug eens opvissen.

Dit weekend is grote T ook voor het eerst naar de scouts geweest. Ze was alleszins heel enthousiast. We willen haar stimuleren daar naartoe te gaan, T is een duracelleke dat beweging nodig heeft, een beweging die wij haar niet altijd kunnen bieden.

Gelukkige verjaardag !

Met onze kleine gasten weet je nooit vooraf de slaagkansen van een verrassing.
Vandaag hier weer een goed voorbeeld van.
Dit ondanks zeer goede voorbereiding - geen evidentie gezien het chronische tijdsgebrek van tegenwoordig.
Voor I zijn verjaardag was ik gisteren in een wervelwind nog in de FNAC geraakt om hem zijn cadeau te kopen - een GSM - een broodnodig goed gezien die 'constant platte' batterij van de vorige. Ik had hem 's avonds in het geniep nog vlug in cadeaupapier verpakt en vervolgens opzij gelegd. Grote T had ik voorbereid dat zij "het cadeau" - overigens vond ze het geen goed cadeau, ze had liever gewild dat ik hem, net als zij, een training zou kopen, dat zij dus het cadeau hem 's morgens mocht overhandigen aan de ontbijt tafel - overigens weer een goede smoes om haar 's morgens uit bed te krijgen, want dat lukt tegenwoordig ook niet echt goed.
Maar dat was uiteraard zonder de medewerking van kleine T in rekening te brengen. Eer wij goed en wel beneden waren deze morgen - kleine T en I waren dat reeds wel - hoorde ik I zeggen dat "er iets gebeurde dat niet de bedoeling was", gevolgd door "Oh mama ... foon, mama foon. Ja onze kleine meneer had natuurlijk het pakje onderschept en zonder aarzeling opengemaakt. Waarop grote T hem wel kon schieten, en zich niettemin moest inhouden om niet lijfelijk - lees "met slagen" - naar hem toe te gaan.

's Avonds heb ik "het feest" niet kunnen meemaken, wegens professionele verplichtingen. 't Moest weer lukken, net op die ene dag van het jaar ook hier geen uitzondering. Zij hebben het wel leuk gehad, met vlaggetjes en fruittaart, hoe geweldig kan eenvoud niet zijn.

Morgen maken we het goed, dan gaan we met ons tweetjes nog eens op stap. Het lijkt weer veel te lang geleden.

11-09

Telkens ik vandaag mijn voorschriften dateerde, moest ik terugdenken aan die vreselijke dag, intussen 7 jaar geleden. Dat beeld van die boeing die één van de twin towers doorboort, daar blijf je met ongeloof en verontwaardiging naar kijken.

Vocabulaire

Onze kleine T is nog maar amper 2 weken op school en de feiten worden reeds uitgedrukt in termen van pipi en kaka.

Red mij uit de nood

De eerste werkweek in het "gewone" ritme zit erop. Het was een week om niet te onthouden. Qua organisatie viel het allemaal goed mee, ons "schemaatje" werkt, iedereen tijdig ter plaatse en de kids konden op "menselijke" uren door I. of mij worden opgehaald. Zij hadden het gelukkig naar hun zin, op uitzondering 's morgens. Het afscheid viel wat tegen voor kleine T, hij wilde met me mee naar het ziekenhuis, hij was namelijk ziek.
Ik daarentegen, ik heb TEveel te doen, het lijkt of ik 2 voltijdse jobs heb. Mijn hoofd barst van de hoofdpijn, hartkloppingen beheersen het ritme, Stilnoct moet me ervan weerhouden 's nachts niet een uur of twee wakker te liggen om te plannen, te overlopen, te denken, en nog eens te denken.
Ik stik, of neen, ik verdrink, ik zit bijna onder water ...

Dag 2

Ondanks de vrees die we hadden voor de start van kleine T school - rekening houdend met zijn allergie voor veranderingen - was de 2e dag wederom eentje zonder traantjes. Terwijl meer dan de helft van zijn klasgenootjes aan de rok van de mama's hing (eentje lag zelfs hysterisch op de grond te krijsen) ging hij rustig als eerste het klasje binnen, nam plaats op één van de bloemenstoeltjes en overzag het schouwspel. Het deed me even denken aan zo een of andere reclame of televisiefragment waar je zo'n krioelend (?) straatbeeld ziet met veel auto's en nog meer voetgangers, waar voor één persoon het beeld plots blijft stilstaan, alsof die even uit het fragment wordt weggeplukt.

Nieuwe start

De vakantie is gedaan, het leven neemt een nieuwe start.
Voor T&T een belangrijke, grote T start in het eerste leerjaar en voor kleine T was het zijn eerste schooldag. Het is allemaal vlot verlopen, zonder tranenvloed, bij kleine T overheerste nieuwsgierigheid, hetgeen hem niet deed beseffen dat er ook afscheid werd genomen. Grote T stond uiterst fier - voor het eerst - in de rij, kaarsrecht met de boekentas op de rug.

Als ik vroeg wat ze gedaan hadden kreeg ik volgende verslag :
Grote T zei dat ze het erg spannend vond, vooral telkens de juf zei "En nu gaan we ...", maar de slotcommentaar was dat het allemaal te gemakkelijk was, ze hadden over "ik" geleerd vandaag, waarop "zij" dan maar "het gezin" heeft getekend in haar kleine ik boekje.

Grote T had op zijn beurt geslapen en een koekje gegeten in de school, de "grote" school.

Gedaan

Met prachtig weer dit weekend hebben we in schoonheid de Grote Vakantie vandaag afgesloten. Vanaf morgen is het weer voor iedereen vroeg opstaan, ons haasten in de hoop toch maar weer niet te laat te zijn (waar we trouwens zeer goed in zijn), in de file staan, s'avonds hetzelfde gejaag, op tijd in bed proberen te geraken, boekentasjes klaarzetten, boterhammetjes smeren ...
Pff.
En vanaf dit jaar voor grote T ook huiswerk maken, want zij start in het eerste leerjaar. Zijzelf ziet er wel naar uit, zo geen kleuter meer zijn. Gelukkig beseft ze niet dat het voor haar in het begin niet zo spannend zal zijn, want lezen en schrijven doet ze al. Hopelijk verveelt ze zich niet te snel. Ik ben benieuwd !

Wat betekent ...

Gisteravond bij het zappen kwamen we plots terecht bij de film van 101 dalmatiërs. 99 gevlekte puppies, met mama en papa, en geholpen door een terrier (een hond met krollekes op zijn billen), op de vlucht voor die vreselijke Cruella en haar handlangers.
Ik ben bang, zei kleine T, en hij verborg zijn hoofd tegen mijn schouder. Ik vind het ontroerend, zei grote T. Wat betekent ontroerend ?, vroeg ik haar. "Een beetje arm ... en lief ook".

Retour

Na een deugdoende vakantie is het vanaf vandaag weer tijd het werk terug op te nemen.
Ik ben er ditmaal goed in geslaagd het werk op het werk te laten (in tegenstelling tot vorig jaar, waar ik minstens een week heb nodig gehad om af te kicken), alhoewel dat wel enige inspanning heeft gevraagd. Ik ben ditmaal ook tot het besef gekomen dat echte vakantie ook betekent koffers pakken en weggaan (daarom niet ver), hoe graag ik ons huisje ook zie (en zeker sinds de verbouwingen), toch hangt er steeds een "werkluchtje", is email te dichtbij, komt er al eens een telefoontje ...

Ondanks het wisselvallige weer aan de kust dit jaar, besef ik toch meer dan ooit dat het daar wel echt mijn habitat is, een plaats waar ik veel wil vertoeven. Ik kon dan ook niet laten geregeld in de etalage van de vastgoedmakelaars binnen te kijken ... Het moet een enorm bevrijdend gevoel zijn daar steeds te kunnen terugkeren, wanneer je maar wil, onverwacht en voor een korte of een langere periode.
Maar niettegenstaande heeft een mens voor een goed humeur toch veel zonlicht nodig, en dat heb ik dit jaar toch wel wat gemist. Mijn zinnen zijn al gezet op een verblijf in een zonnig oord in het najaar !

Zee

"Het lichtje van de zee is aan"

Kleine T, 24 augustus 2008.

Batterijen

Grote T heeft de gewoonte met luid geschal haar zeg te doen. Wanneer ik haar er voor de zoveelste keer op wijs krijg ik volgend antwoord : "Maar mama, ik kan daar niet aan doen, mijn batterijen staan te hard !".

Z-o-o

Niet zo fancy, maar wel basic, een bezoekje aan de ZOO in Antwerpen op zondag. Op minder dan een uur waren we er met de trein. Geen stresserende parkeertoestanden en de kids vonden het zalig eens met het openbaar vervoer op stap te gaan. Wij behoren namelijk tot diegene die altijd de auto uithalen. Grote T. heeft afgelopen week met een vriendinnetje van de klas kennis gemaakt met de metro. Wereldvreemd moet haar mama gedacht hebben toen ze verbaasd vroeg of T. nog nooit in een metro gezeten had. Alleszins heeft grote T. ook ons iets geleerd : die bolletjes op het perron, zo vlak bij de sporen, die dienen voor de blinden, dat zij weten waar ze moeten stoppen, zodat ze niet van het perron op de sporen zouden vallen. We leren elke dag bij, ook van een 6-jarige.

Voor kleine T. leek de olifant veel groter dan hij zich had voorgesteld, en was de giraf het leukste dat hij had gezien.
En grote T. kan thans alvast getuigen dat mensen en apen veel gemeen hebben ...

Maar meneer de directeur van de Zoo, doe iets aan de kwaliteit van het eten in uw restaurant ...

Belastingen

't is toch elk jaar dezelfde miserie met die belastingsaangifte. Hoewel we weten dat het elk jaar moet gebeuren, en meestal rond dezelfde periode, is het ook dit jaar weer nachtwerk geworden om de klus op tijd te klaren. Enfin, 't is klaar, hopelijk brengt het wat op.

Podium

10

Tien jaar is het geleden, ons eerste etentje. Er zijn mooie dingen uit voortgekomen ...

Mama

Soms is het handig als de kids wat zelfstandigheid tonen. Bij het aan- en uitkleden bijvoorbeeld, en bij voorkeur in de werkweek, tijdens de familiale ochtend- of avondspits. Ik ben niet het type dat die zelfstandigheid wil uitbuiten, zo van "als ze het kunnen, dan moeten ze het ineens maar altijd zelf doen". Ik ben blij als ik ze een handje kan helpen, maar het is zoals gezegd soms handig - en tijdsparend - als ze mij eens helpen, zeker als je er alleen voorstaat zoals vanavond, wanneer Jackie I. ditmaal 2 dagen naar Athene heeft gestuurd. Vanavond stond ik zodus te zwaaien met T. haar pyjama, zo van ; hier, doe hem aan. "Maar mama, jij moet hem mij aandoen, jij bent mijn mama en daar dienen mama's toch voor !"
Zo gezegd, zo gedaan.

Credit card country

Als je een verlengd verblijf in de Verenigde Staten plant, dan moet de gebruikerslimiet van uw VISA kaart eens controleren en zonodig aanpassen. Anders kunnen er nare dingen gebeuren, zoals ik meegemaakt heb. Alle kosten die moesten gemaakt worden om naar hier te komen, had ik vooraf betaald met VISA : inschrijving workshop, vlucht en verblijf voor de eerste week, en dan nog enkele lokale "purchases". Voor de tweede week had ik een andere locatie uitgezocht, in de nabijheid van MGH. Bij het inchecken deed er zich een probleem voor : "lady, there is a problem with your credit card, there is only a garantee for one night, you have to contact your card company." En daar stond ik dan, als niet kredietwaardige foreigner. En het moest een kredietkaart zijn, met iets anders moest ik niet afkomen, geen Maestro (kan je daar niet overal mee betalen ?) en ook geen baar geld. Wat mij te doen stond was de bank bellen en hulp vragen, anders stond ik de volgende dag op straat ! Even in een erg zwart moment zag ik mijzelf nooit meer thuisgeraken ... Enkele uren later, om 9u in België (3u alhier, maar ik moest geen wekker zetten, want ik kon geen oog dichtdoen) - het moet het eerste telefoontje van de week geweest zijn - heeft de vriendelijke mevrouw me uit de nood geholpen en binnen het half uur was ik opnieuw "kredietwaardig" !

Boston by night

Het lijkt wel of de stad nooit slaapt. Heel de nacht hoor je toeters van auto's, sirenes van ziekenwagens (en die zijn heel wat luider dan bij ons heb ik de indruk) en roepende mensen. Vroeg in de ochtend, bij zonsopgang, zie je dan weer mensen vroeg op weg naar hun werk, op een uur dat ik me nog eens omdraai ...

Zondag rustdag

Tijd voor rust. Alhoewel, rust dat is relatief. Ik was klaar voor een "Boston walking". Niettegenstaande de ongeloofljk hoge temperatuur van meer dan 35°C. Ik was er aan toe. Met de kaart in de hand ben ik vertrokken, van Cambridge Street in Beacon Hill, een wijk genoemd naar de lichtboei (= beacon) op de helling en gekenmerkt door smalle straten met gaslantaarns aan de huizen. Het is een "fancy place", zeer gegeerd en naar het schijnt één van de duurdere in het land. Helaas kan naast de mooie authenticiteit een Starbucks Coffee op de hoek van de straat niet ontbreken ... "We are in America man !".
Nadat ik een groot plein was voorbijgestapt aan City Hall, waar baskettend Boston zich verenigd had naar aanleiding van de prestigieuze overwinning van de Celtics in de NBA "this is also America"), kwam ik aan het Old South Meeting House, waar in de 18e eeuw de democratische idealen van "freedom of speech" werden gevierd. Naar rechts leidt naar Downtown, langs een winkelstraat, waar ik niet kan laten even bij Macy's binnen te stappen. De dollar staat nu eenmaal laag, 't is de moment. Links van de South Meeting House stap ik naar de historische sites zoals Faneuil Hall en Quincy Market, in de 18e eeuw gebouwd voor het marchanderen van voedsel. Heden ten dage blijft voedsel in Quincy Market centraal staan, het is een immense "food court", waar je allerlei soorten voedsel met variabele culturele inbreng kan kopen. Ter hoogte van Faneuil Hall loopt tevens de "Freedom Trail", een weg bestaande uit rode schaveien, die langs 16 nationaal historische sites loopt, verwijzend naar de gebeurtenissen die geleid hebben tot het losrukken van Engeland ("New England"). Het is een gezellig drukke buurt, met veel volk op de vele terrasjes.
Wat verderop is dan de Long Wharf at Boston Inner Harbor, een leuke, verfrissende plek. Drie uur later was ik terug in het hotel, doodmoe. Ik had nog net genoeg energie om mijn "Chicken wrap met Ceasar salad" op te eten.

Provence

Een vrijwilligster bij ons op dienst, tevens patiënte, vertelde me vol enthousiasme dat ze volgende week op reis vertrekt naar de Provence. Samen hebben we gemijmerd over al het schoon dat je daar kan zien en meteen moest ik terug denken aan onze reis die I. en ik hebben gemaakt, intussen reeds 7 jaar geleden, het "tijdperk" voor T&T. Over Roussillon, Isle sur Sorgue, Les dentelles de Montmirailles, en niet te vergeten de heerlijk zoete muscaat wijn uit Beaume de Venise.
Mmm, ik heb zin om daar eens terug naar toe te gaan ...

Verbouwing dag 7

Voor mij in de komende maanden geen meeneemchinees of frietjes meer.
Ik heb zo'n zin in een spaghetti "maison", met heerlijk versgemalen emmenthal.

En geef mij maar snel terug een lekker glas rode wijn. Met het leegmaken van de keuken is onze flesopener ergens in een doos terecht gekomen, onder enkele andere dozen.
Ik lijk wel een alcoholist ...

Verbouwing dag 6

Intussen werden met succes de loodgieterij en de electriciteit aangepast en is de vloer gelegd.
Het keukenmeubilair is geleverd en wordt maandag gemonteerd.
De stoelen zijn besteld.

So far so good.

Verbouwing dag 2

De stellingen zijn geplaatst. Een stuk muur is reeds verwijderd. De woonkamer is netjes afgesloten door een plastieken wand.

Het stof valt mee.

De afwas in de berging valt niet mee. We gaan uitkijken naar plastieken bordjes en bestek.

Verbouwing dag 1

De keuken is leeg.
De woonkamer is leeg. De kadertjes zijn van de muur verwijderd en het meubilair staat verspreid over de andere kamers.
Het lijkt wel of we gaan verhuizen.

Keuken

Onze oude keuken is afgebroken. En morgen wordt de muur tussen de keuken en de living ook afgebroken. Het voelt toch een beetje raar aan, want er verdwijnt een stukje geschiedenis. Ik heb onze keuken steeds een gezellige en warme ruimte gevonden, zelfs één van de leukste in ons huis. We hebben er samen mooie momenten beleefd. En toch wordt die ruimte nu afgebroken. Omdat we voorruit willen, omdat het altijd beter kan en beter moet zijn. Omdat de keuken nu nog meer de centrale plaats in ons huis zal zijn, waar we met z'n allen nog dichter bij elkaar kunnen zijn. Een keuken niet alleen om in te eten, maar ook om in te leven.
Daarnaast verheug ik me ook op de nieuwe infrastructuur ! Geen excuus meer voor mislukte gerechten ("jamaar we hebben geen echte oven, hé").

En terwijl ik ernaar uitkijk, en in gedachten reeds in de potten sta te roeren, wil ik zeker niet denken aan het gedoe, aan het stof van de braakwerken, aan de living die onbewoonbaar wordt, dat we eten in de bureau, op een stukje keukenrol, om toch maar geen bord vuil te maken, want de afwas die wordt gedaan in de lavabo van de berging.

Dank U CAMPER

In Firenze zie ik die absoluut geweldige schoenen staan voor kleine T. Onweerstaanbaar als ze zijn, aarzel ik geen moment om ze mee te nemen. In zijn maat lijken het voor hem wel boten, dus neem ik ze in een kleinere maat. Eenmaal thuis kan ik niet wachten hem ze aan te doen ... tot op het moment dat ik zijn voet er wil in steken - ik merk het onmiddellijk, maar probeer het te verdringen ... "te klein" roept hij zonder aarzelen en gooit de schoen weg. Ik vloek binnensmonds. No worry, in mijn hersenen schiet mijn "problem solving" zone in actie. Op internet zoek ik de site - er bestaat ook een online shop, dat is goed om weten ! In Antwerpen vind ik een CAMPER KIDS winkel. Twee dagen later rijd ik tussen de middag snel over en weer naar de Metropool (80 km heen en terug ...). Parking voor de deur en snel de winkel binnen. "Maar Mevrouw, wij zijn geen officiële CAMPER winkel, wel een onafhankelijke verdeler". Intussen kijk ik rond, het interieur en de opbouw van de winkel een copij van de "echte" store. Ik moet dat even vragen aan de bazin. De bazin suggereert mij (in het plat Antwerps) contact op te nemen met CAMPER zelf, via de website. Daar sta ik dan, een nutteloze rit. "U had eerst moeten bellen" En dat wou ik net niet, want dergelijke zaken regel je beter door rechtstreeks contact. In de auto zie ik op de doos een telefoon nummer staan, dat van de CUSTOMER SERVICE. Ik bel daar naartoe. Een vriendelijke Spaanse mevrouw legt me uit dat er niet kan geruild worden tussen winkels uit een verschillend land. En via de online store kan ik ze ook niet terugsturen, want dat is de Spaanse "stock", die heeft niets te maken met de Italiaanse. Ze wil uitzoeken of er geen ruil kan gebeuren via de winkel in Firenze. "U gaat toevallig niet terug naar Italië ?". Ze zal me terugbellen.
Om 17u wordt ik terug opgebeld. Er is een oplossing. Ik mag ze terugsturen naar de winkel, maar de dezelfde courier moet dan het andere, grotere, paar oppikken, anders gaat het niet. Een courier zegt U ? Wat moet dat dan niet kosten ? De mevrouw had er niet aan gedacht dat de kostprijs van de courier ver de kostprijs van de schoenen zou overtreffen. "Jammer mevrouw", en ze legde af. En daar sta ik dan, met een paar te kleine schoenen die niet kunnen omgeruild worden. En dat in een tijdperk waar door multimedia alle afstanden vervagen.

Firenze

Vijf dagen Firenze, weliswaar in professionele sfeer, dat was genieten van het heerlijke lente weer, heerlijk bijpraten (zeg maar roddelen) met de collegaatjes - vriendinnen. Goed en minder goed eten, de ene keer in het winkeltje, de andere keer langs de Arne en dan weer ergens in een muffe kelder in een nochtans zeer trendy ogend restaurant, hetgeen we te danken hebben aan de onprofessionele reisbegeleider, recht uit Hollywood overgevlogen - met de tijdmachine naar voor - de absoluut foute Robert Redford mimic. Overigens, de kelder hoeft niet perse de mufste plaats te zijn, maar dat kan ook een zalige wijnkelder zijn, getuige hiervan het restaurant waar je heerlijke brushetta's en de beste en grootste homp steak in omstreken kan eten. Omgeven door chianti flessen vinden daar filosofische gesprekken plaats over pyjama's met streepjesmotief, al dan niet in spons met een rekker aan de enkels en niet te vergeten over het oudste badkamerattribuut : de bidet.
Maar Firenze, dat is ook overleven tussen de auto's en Vespa's (met 2 en 3 wielen) die door de kleine straten scheuren, kris kras door elkaar. Dat is ook het contrast tussen arm en rijk, van daklozen naar Prada, Roberto Cavalli en Gianfranco Ferré.
En tussendoor was er uiteraard een wetenschappelijk programma, maar dat viel tegen ...

Olijvenbrood

Ik heb zonet een heerlijk brood gebakken. Het concept is wel voor luie mensen : je koopt de mix, je doet er water bij, je zwiert het in de broodmachine, je drukt op start en klaar is kees. Maar ik vind mijzelf geen lui mens. Ik heb gewoon geen tijd om te wegen, te mengen, te kneden en te bakken.
En de geur die uit de keuken kwam, die maakte mij blij. Die deed mij denken aan het Toscaanse landschap. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik nooit in Toscanië geweest ben, maar ik weet zeker dat het daar ook zo ruikt, net zoals mijn olijvenbrood.
Dat wordt smullen morgen, die zelfgemaakte olijvenbrood-boterhammetjes. Helaas kan I. er ook niet van genieten. Jacky heeft hem ditmaal naar Londen gestuurd. Benieuwd naar wat hij daar zal eten ...

Zondag rustdag

In de week kijk ik uit naar de vrije uurtjes in het weekend. En al de plannen die ik heb om die uurtjes te vullen. En als het dan zondag is, dan zit ik met platte batterijen, met een hoofd vol ideeën en een lichaam dat niet meewil, dat hunkert naar recuperatie van de drukke werkweek. En nadien begint de week terug, en dan kan ik terug plannen maken voor het weekend ...

La table d'Italie

Een absoluut aan te raden voorgerecht : lasagne met ganzelever en truffels, overgoten met een zeer smeuïge gratin. Hoewel ik absoluut geen liefhebber ben van ganzelever - voor mij geen plak op een toast - is deze combinatie echt subliem.

Een suggestie van een eveneens aan te raden Italiaans restaurant in de Brusselse rand.

Dit voorgerecht thuis serveren, dat zou super zijn, maar zelfs mijn Zilveren Lepel weet geen raad.

Tolerantie

Ik heb niets tegen mensen zonder kinderen, zelfs eerder een vorm van respect, want je kent nooit de reden van het kinderloos zijn.
Ik heb wel iets tegen hen, als zij mijn kinderen niet verdragen.
Zo ook gisteren in de brasserie waar we met ons allen (oma, opa, T&T en ik) aanvankelijk gezellig zaten te eten - tot mr en mrs 'stoor-mij-niet' aan het tafeltje naast ons kwamen plaatsnemen. Boze blikken, gefronste wenkbrauwen, ongeloof, elke keer dat dat T&T zich durfden te bewegen of te praten. En ik moet zeggen, deze keer waren ze echt braaf en netjes aan tafel, zelfs voorbeeldig.
Tolerantie alstublieft.

Gekozen

Een véél minder grote beslissing dan DE GROTE BESLISSING vorige week, maar toch het nadenken waard : de keuze van onze nieuwe auto. Wederom twijfel tot op het laatste moment, was het niet het model, dan wel de kleur of zelfs de binnenbekleding. Twijfelen lijkt tegenwoordig mijn handelsmerk. Maar bon, de kogel is door de kerk, geleverd in mei.

String

Bij het zien van een modeshow van ondergoed op TV kregen we volgende verslaggeving van grote T.
"Komaan, die haar onderbroek zit in haar poep, helemaal weg in haar achterste poep"

Schrikkeldag

Op deze unieke kalenderdag heb ik mijn bureau opgeruimd. Geen overbodige luxe, want het was een echte chaos. En wat een tijdsverlies, dat zoeken naar documenten tussen stapels documenten.
Ik ga dat nog doen, maar toch wel frekwenter dan enkel op 29 februari ...

Lente in februari

Wij hebben er van genoten van deze prachtige lente dag, en het is nog maar februari.
De lente, die is er zeker al, en dat ruik je als je je neus buitensteekt. En wat zalig fris is het huis als de ramen hebben opengestaan. Het lijkt wel een bevrijding, na die lange donkere wintermaanden.

De zon die staat zo mooi, daar in het bos. En ik had spijt dat ik mijn fototoestel niet bijhad om de kids in dat mooie licht nog eens op foto te zetten.

Dat prachtige weer in die prachtige omgeving heeft me vandaag zeker geholpen mijn barstensvolle hoofd leeg te maken.

Maar die beslissing is er nog niet. En de deadline komt angstig dichterbij.
Zou zoveel twijfel niet betekenen dat ik alles het best bij het oude zou laten ?

35

Ik kan met vreugde terugblikken op een zeer fijne verjaardag. Het begon allemaal gisteravond met een heerlijk diner in een aan te bevelen visrestaurant, gevolgd door een romantisch verblijf daar waar wij het liefste vertoeven. Vandaag een warme ontvangst door T&T die met ijver en vol toewijding het huis van oma en opa vol moois hadden versierd en lekkere taart gezellig samen met de familie.

Thanks !

De zilveren lepel

Ik heb hem eindelijk, en dan nog gekregen ook !

't is wel een gesigneerde versie. In een onbewaakt moment heeft kleine T zijn handtekening op de voorpagina gezet.

Sukkeltje

"Mama, wat is een sukkeltje" ? vraagt grote T plots.
Iemand die niet zo veel kan ? denk ik hardop.
Waarop zij antwoordt, "Oei mama, ik zei dat plots tegen jou".
"Dat wil dan zeggen dat mama niet zo veel kan".
"Maar mama, jij kan heel veel, jij kan elke dag lief zijn tegen mij !"

Warm

't Was vandaag de warmste februari dag ooit. De thermometer gaf vandaag een maximum van 15°C op.
Na de lange, donkere winterdagen deed het warme zonlicht vandaag meer dan deugd.

Koopjes

Ik had mijzelf voorgenomen dit seizoen niet naar de koopjes te gaan. Kwestie van de rem eens op de portemonnee te zetten. Het is me aardig gelukt, maar ik beken dat ik geholpen ben door een absoluut tekort aan tijd.

Ik wist echter niet dat mijn afwezigheid zulke gevolgen zou hebben ...

Stiefmoeder

Daarnet aan tafel wenste grote T een beker melk met chocolade, net nadat ze toch een behoorlijk stuk pizza bolognaise had verorberd.
"Ik denk dat dit geen goed idee is, straks geef je over".
"Joepie jé, overgeven, dan moet ik niet naar school !"
"Ik zal je eens naar school sturen als je overgegeven hebt" antwoordde ik stoer.
"Oh" keek ze geschokt, "stiefmoeder !"

Rare opmerking

Daarstraks toen ik met de laborante van het research lab een protocol doornam, maakte ze plots de opmerking dat ze artsen die research experimenten doen toch wat studentikoos vindt. Zo met een blik van : die geraken nooit rijp voor de echte wereld.
Diegenen die geen pipet meer vastnemen, maar vanuit hun bureautje dirigeren wat er moet gebeuren genieten waarschijnlijk meer aanzien dan de arme zielen aan de bench.

Mac

Mijn laptop ziet af, zeker deze dagen. En alhoewel nog jeugdig, vind ik dat hij al wat sleet vertoont. Er is al een crash geweest vandaag, maar ik heb het voelen aankomen en heb nog net op tijd op het floppytje kunnen duwen, geen verlies deze keer !

Hoe zou dat toch komen dat een computer zo vaak crasht als je met iets belangrijks bezig bent ? Ik heb het al zoveel meegemaakt en niet alleen met oude sleuren van computers, maar ook met nieuwe recente modellekes.

Intussen heb ik mijn zinnen al op iets nieuws gezet ...

Wereldvreemd

Wereldvreemd zijn wij als we het over het openbaar vervoer hebben.
Wij hebben beslist op vrijdag avond naar de nocturne van het autosalon te gaan. De leasing van mijn auto verloopt binnenkort. Niet dat een dergelijk salon mij aantrekt, want meestal schuw ik dergelijke gebeurtenissen waar massa's mensen elkaar staan te verdringen. Maar naast de zoektocht naar een nieuwe auto, vond ik het tegelijk een gelegenheid om mijn hoofd eens leeg te maken, zeker na de drukke werkweek en de stress week die nog volgen zal (presentatie, meer details later).
Wij hadden besloten niet met de auto te gaan, maar wel met de bus. Ik weet niet hoe lang het geleden is dat ik nog op een bus van het openbaar vervoer had gezeten - ik vermoed dat het dateert vanuit mijn studententijd (in juni vieren wij 10 jaar afstuderen !). Qua vooruitgang staat de tijd dan ook niet stil. Om te beginnen kan je het traject en het tijdschema netjes uitstippelen via de website - je hoeft dus niet naar een tochtig buskot te trekken om de uren af te lezen op verwaterde en door de zon afgetrokken uurroosters. Heel gemakkelijk dus.
Netjes op tijd stonden we aan het correcte bushok - de eerlijkheid gebiedt me te vermelden dat we eerst aan twee verkeerde bushokjes hebben gestaan.
Bij het opstappen - we hebben twee maal gecheckt of het nummer wel klopte met onze uitgestippelde reisweg - hebben we betaald en daar stonden we dan, wat moesten we nu in hemelsnaam met dat ticket doen. Ik zag daar zo'n oranje "pointeer" ding staan vooraan in de bus en maande I. aan onze ticketten daar in steken. Waarop de buschauffeur ons vriendelijk (en in het nederlands) verzocht het ticketje met de rode pijl naar beneden in dat ding te steken. We hebben dan plaatsgenomen op een zetel en hoewel wij toch geen twee dikkerds zijn vond ik dat de stoelen in die nieuwe bussen toch wel aan de smalle kant waren geworden. Toen bleek dat wij hadden plaatsgenomen op een (brede) eenmansstoel. Met schaamrood op de wangen keek ik even vlug rond en zag ik dat er gelukkig niet zo veel volk op de bus zat.
Plots riep de vriendelijke chauffeur luid door de bus : "de mensen voor de Heyzel, de vlaamstalige mensen voor de Heyzel" en ik zag hem met een euro zwaaien. We waren tijdens het betalen vergeten ons wisselgeld op te nemen.
Eens de terminus bereikt wenkte de buschauffeur ons spontaan dat we moesten afstappen. De arme man wilde waarschijnlijk zeker zijn dat we onze bestemming veilig en wel zouden bereiken. Hij zal wel gedacht hebben dat er aliens waren opgestapt.

We zijn 's avonds veilig thuisgeraakt. En we hebben ons de bedenking gemaakt dat we misschien toch af en toe onze auto wat meer moeten laten staan ...

Slik

Daarnet op de labmeeting wenste een laborant die ik sinds de jaarwisseling nog niet gezien had mij een goede thesis dit jaar.
Toen ik antwoordde dat ik die al had, wenste hij mij een tweede toe.
Slik, ik zag even de Mount Everest voor mij - en al de dingen die in je hoofd opkomen als je even terugdenkt aan die calvarie tocht. Onmacht en ambitie, frustratie en trots, geduld en ongeduld, hoop en twijfel, verlangen, volharding, tereurstelling, blijdschap en verdriet. Even had ik het koud zweet. Gelukkig dat een mens dat maar één keer in zijn leven moet verwezenlijken. Hoeveel jaren zouden we anders niet van onze levensverwachting moeten aftrekken ?

Schrijven

Grote T is in de ban van het schrijven. Alhoewel nog niet geleerd op school trekt ze zich al keurig uit de slag.
Zo vind ik deze namiddag een tekening van haar met daarop :
"GMAKTDORTESSAGEMAKTIN20087JANUWARI"
Ik geef haar aan dat het gemakkelijker leest als ze een plaatsje laat tussen elk woord, dat ze de woordjes niet aan elkaar mag plakken.
Waarop zij antwoordt : "Maar mama, ik heb toch geen lijm gebruikt !"

Planning

Met de kalender in de hand plannen we nu reeds de verloven tot in de zomer.
Enerzijds leuke vooruitzichten, maar anderzijds het besef dat de tijd vliegt.

Driekoningengebak

We hebben onze driekoningentaart zelf gemaakt dit jaar. Een heerlijke variant met veel amandelen en chocolade.
En de boon die mocht natuurlijk niet ontbreken !

Ik mocht de koningin zijn vandaag, want de boon stak in mijn stukje taart. Zodus mocht ik ook de kroon dragen.
Maar we hadden nog enkele kronen liggen van vorige edities dus waren we met z'n allen koning vandaag !

Uitlaat

Ik heb het allemaal moeten aanhoren vanavond in de auto op weg naar huis.

Grote T. heeft zich eens goed laten gaan.

Dat ik altijd boos ben op haar.

Dat ik haar nieuwe fiets terug naar de winkel heb gebracht omdat ze maar in de zetel stond te springen.
Correctie : nadat kameraadje M. al een flinke buil op zijn voorhoofd had na een forse val uit onze zetel en nadat ik herhaaldelijk tevergeefs verzocht had daarmee op te houden heb ik inderdaad haar fiets in de auto gezet en even meegenomen op zaterdag ochtend naar het ziekenhuis.

Dat ik haar heb doen uitstappen uit de auto nadat ze maar één keer in de rugleuning van de zetel had geschopt.
Correctie : ik heb haar slechte gewoonte proberen af te leren. Telkens ze haar zin niet kreeg in de auto begon ze steevast in mijn rugleuning te schoppen. Ik heb haar herhaaldelijk vriendelijk en soms wat minder vriendelijk gevraagd daarmee op te houden. Omdat ze daar niet op reageerde heb ik haar inderdaad op een avond even doen uitstappen. Ze heeft nooit meer in de rugleuning geschopt.

Dat ik altijd boos ben en haar een morspot noem als ze soms haar glas omstoot aan tafel.
Correctie : grote T. is een echte morspot, omdat ze niet stil wil zitten aan tafel.
En als het zoveelste glas plakkende fruitsap of bord cornflakes op de grond terecht komt of op de kleren, en zeker dan nog op een haastige ochtend, ja daar word boos van.

Dat ik altijd zeg dat ze stout is.
Correctie : stout zijn behoort niet tot mijn woordenschat, eerder flink of niet flink. En elke keer ik zeg dat kleine T. flink is, wil dit niet zeggen dat zij niet flink is.

En terwijl ze verder tekeergaat zie ik kleine T. rustig slapen in zijn autostoel. En ik zeg : "kijk eens hoe flink hij slaapt". Waarop zij weer hysterisch in tranen uitbarst en me verwijt dat ik het weer doe.

Slechte moeder ...

What should you be when you grow up ?

Ik was meteen nieuwsgierig als ik dit las.

En wat zou ik dan moeten worden ?

You Should Be a Politician

Confident, assertive, and dedicated - you know what you want in life and how to get it.
Stubborn and opinionated, you can stand your ground... even if it's unpopular.
And while you have strong views, you never overwhelm people with your opinions.
A true charmer, you subtly influence people into seeing things your way.

You do best when you:

- Work according to your own rules
- Can change the world with what you do

You would also be a good lawyer or talk show host.


Daar moet ik even over nadenken !!!

Goede voornemens (2)

Als gevolg van een email deze ochtend heb ik al meteen inbreuk gepleegd op mijn 7e goede voornemen.

Goed begin

We zijn alvast goed begonnen. Een hysterische kleine T. die flipt omdat hij naar zijn Plop film wil kijken, terwijl wij proberen melancholisch te genieten van het Nieuwjaarsconcert in Wenen. En net op dat ogenblik wil grote T. niet wijken van het idee haar verfborstels boven te halen.
Dat boek van onder de kerstboom zal ons van pas komen ...