Olijvenbrood

Ik heb zonet een heerlijk brood gebakken. Het concept is wel voor luie mensen : je koopt de mix, je doet er water bij, je zwiert het in de broodmachine, je drukt op start en klaar is kees. Maar ik vind mijzelf geen lui mens. Ik heb gewoon geen tijd om te wegen, te mengen, te kneden en te bakken.
En de geur die uit de keuken kwam, die maakte mij blij. Die deed mij denken aan het Toscaanse landschap. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik nooit in Toscanië geweest ben, maar ik weet zeker dat het daar ook zo ruikt, net zoals mijn olijvenbrood.
Dat wordt smullen morgen, die zelfgemaakte olijvenbrood-boterhammetjes. Helaas kan I. er ook niet van genieten. Jacky heeft hem ditmaal naar Londen gestuurd. Benieuwd naar wat hij daar zal eten ...

Zondag rustdag

In de week kijk ik uit naar de vrije uurtjes in het weekend. En al de plannen die ik heb om die uurtjes te vullen. En als het dan zondag is, dan zit ik met platte batterijen, met een hoofd vol ideeën en een lichaam dat niet meewil, dat hunkert naar recuperatie van de drukke werkweek. En nadien begint de week terug, en dan kan ik terug plannen maken voor het weekend ...

La table d'Italie

Een absoluut aan te raden voorgerecht : lasagne met ganzelever en truffels, overgoten met een zeer smeuïge gratin. Hoewel ik absoluut geen liefhebber ben van ganzelever - voor mij geen plak op een toast - is deze combinatie echt subliem.

Een suggestie van een eveneens aan te raden Italiaans restaurant in de Brusselse rand.

Dit voorgerecht thuis serveren, dat zou super zijn, maar zelfs mijn Zilveren Lepel weet geen raad.

Tolerantie

Ik heb niets tegen mensen zonder kinderen, zelfs eerder een vorm van respect, want je kent nooit de reden van het kinderloos zijn.
Ik heb wel iets tegen hen, als zij mijn kinderen niet verdragen.
Zo ook gisteren in de brasserie waar we met ons allen (oma, opa, T&T en ik) aanvankelijk gezellig zaten te eten - tot mr en mrs 'stoor-mij-niet' aan het tafeltje naast ons kwamen plaatsnemen. Boze blikken, gefronste wenkbrauwen, ongeloof, elke keer dat dat T&T zich durfden te bewegen of te praten. En ik moet zeggen, deze keer waren ze echt braaf en netjes aan tafel, zelfs voorbeeldig.
Tolerantie alstublieft.

Gekozen

Een véél minder grote beslissing dan DE GROTE BESLISSING vorige week, maar toch het nadenken waard : de keuze van onze nieuwe auto. Wederom twijfel tot op het laatste moment, was het niet het model, dan wel de kleur of zelfs de binnenbekleding. Twijfelen lijkt tegenwoordig mijn handelsmerk. Maar bon, de kogel is door de kerk, geleverd in mei.