Verbouwing dag 7

Voor mij in de komende maanden geen meeneemchinees of frietjes meer.
Ik heb zo'n zin in een spaghetti "maison", met heerlijk versgemalen emmenthal.

En geef mij maar snel terug een lekker glas rode wijn. Met het leegmaken van de keuken is onze flesopener ergens in een doos terecht gekomen, onder enkele andere dozen.
Ik lijk wel een alcoholist ...

Verbouwing dag 6

Intussen werden met succes de loodgieterij en de electriciteit aangepast en is de vloer gelegd.
Het keukenmeubilair is geleverd en wordt maandag gemonteerd.
De stoelen zijn besteld.

So far so good.

Verbouwing dag 2

De stellingen zijn geplaatst. Een stuk muur is reeds verwijderd. De woonkamer is netjes afgesloten door een plastieken wand.

Het stof valt mee.

De afwas in de berging valt niet mee. We gaan uitkijken naar plastieken bordjes en bestek.

Verbouwing dag 1

De keuken is leeg.
De woonkamer is leeg. De kadertjes zijn van de muur verwijderd en het meubilair staat verspreid over de andere kamers.
Het lijkt wel of we gaan verhuizen.

Keuken

Onze oude keuken is afgebroken. En morgen wordt de muur tussen de keuken en de living ook afgebroken. Het voelt toch een beetje raar aan, want er verdwijnt een stukje geschiedenis. Ik heb onze keuken steeds een gezellige en warme ruimte gevonden, zelfs één van de leukste in ons huis. We hebben er samen mooie momenten beleefd. En toch wordt die ruimte nu afgebroken. Omdat we voorruit willen, omdat het altijd beter kan en beter moet zijn. Omdat de keuken nu nog meer de centrale plaats in ons huis zal zijn, waar we met z'n allen nog dichter bij elkaar kunnen zijn. Een keuken niet alleen om in te eten, maar ook om in te leven.
Daarnaast verheug ik me ook op de nieuwe infrastructuur ! Geen excuus meer voor mislukte gerechten ("jamaar we hebben geen echte oven, hé").

En terwijl ik ernaar uitkijk, en in gedachten reeds in de potten sta te roeren, wil ik zeker niet denken aan het gedoe, aan het stof van de braakwerken, aan de living die onbewoonbaar wordt, dat we eten in de bureau, op een stukje keukenrol, om toch maar geen bord vuil te maken, want de afwas die wordt gedaan in de lavabo van de berging.

Dank U CAMPER

In Firenze zie ik die absoluut geweldige schoenen staan voor kleine T. Onweerstaanbaar als ze zijn, aarzel ik geen moment om ze mee te nemen. In zijn maat lijken het voor hem wel boten, dus neem ik ze in een kleinere maat. Eenmaal thuis kan ik niet wachten hem ze aan te doen ... tot op het moment dat ik zijn voet er wil in steken - ik merk het onmiddellijk, maar probeer het te verdringen ... "te klein" roept hij zonder aarzelen en gooit de schoen weg. Ik vloek binnensmonds. No worry, in mijn hersenen schiet mijn "problem solving" zone in actie. Op internet zoek ik de site - er bestaat ook een online shop, dat is goed om weten ! In Antwerpen vind ik een CAMPER KIDS winkel. Twee dagen later rijd ik tussen de middag snel over en weer naar de Metropool (80 km heen en terug ...). Parking voor de deur en snel de winkel binnen. "Maar Mevrouw, wij zijn geen officiële CAMPER winkel, wel een onafhankelijke verdeler". Intussen kijk ik rond, het interieur en de opbouw van de winkel een copij van de "echte" store. Ik moet dat even vragen aan de bazin. De bazin suggereert mij (in het plat Antwerps) contact op te nemen met CAMPER zelf, via de website. Daar sta ik dan, een nutteloze rit. "U had eerst moeten bellen" En dat wou ik net niet, want dergelijke zaken regel je beter door rechtstreeks contact. In de auto zie ik op de doos een telefoon nummer staan, dat van de CUSTOMER SERVICE. Ik bel daar naartoe. Een vriendelijke Spaanse mevrouw legt me uit dat er niet kan geruild worden tussen winkels uit een verschillend land. En via de online store kan ik ze ook niet terugsturen, want dat is de Spaanse "stock", die heeft niets te maken met de Italiaanse. Ze wil uitzoeken of er geen ruil kan gebeuren via de winkel in Firenze. "U gaat toevallig niet terug naar Italië ?". Ze zal me terugbellen.
Om 17u wordt ik terug opgebeld. Er is een oplossing. Ik mag ze terugsturen naar de winkel, maar de dezelfde courier moet dan het andere, grotere, paar oppikken, anders gaat het niet. Een courier zegt U ? Wat moet dat dan niet kosten ? De mevrouw had er niet aan gedacht dat de kostprijs van de courier ver de kostprijs van de schoenen zou overtreffen. "Jammer mevrouw", en ze legde af. En daar sta ik dan, met een paar te kleine schoenen die niet kunnen omgeruild worden. En dat in een tijdperk waar door multimedia alle afstanden vervagen.

Firenze

Vijf dagen Firenze, weliswaar in professionele sfeer, dat was genieten van het heerlijke lente weer, heerlijk bijpraten (zeg maar roddelen) met de collegaatjes - vriendinnen. Goed en minder goed eten, de ene keer in het winkeltje, de andere keer langs de Arne en dan weer ergens in een muffe kelder in een nochtans zeer trendy ogend restaurant, hetgeen we te danken hebben aan de onprofessionele reisbegeleider, recht uit Hollywood overgevlogen - met de tijdmachine naar voor - de absoluut foute Robert Redford mimic. Overigens, de kelder hoeft niet perse de mufste plaats te zijn, maar dat kan ook een zalige wijnkelder zijn, getuige hiervan het restaurant waar je heerlijke brushetta's en de beste en grootste homp steak in omstreken kan eten. Omgeven door chianti flessen vinden daar filosofische gesprekken plaats over pyjama's met streepjesmotief, al dan niet in spons met een rekker aan de enkels en niet te vergeten over het oudste badkamerattribuut : de bidet.
Maar Firenze, dat is ook overleven tussen de auto's en Vespa's (met 2 en 3 wielen) die door de kleine straten scheuren, kris kras door elkaar. Dat is ook het contrast tussen arm en rijk, van daklozen naar Prada, Roberto Cavalli en Gianfranco Ferré.
En tussendoor was er uiteraard een wetenschappelijk programma, maar dat viel tegen ...